Bishop szczególną inspirację znajdowała w sztuce renesansu i baroku, a zwłaszcza w twórczości Rembrandta i Rubensa. Starała się nadać życie swoim postaciom i uchwycić ich istotne cechy, takie jak: jędrność, nastrój, a przede wszystkim ruch. Podobnie jak u XVII-wiecznych holenderskich i flamandzkich malarzy rodzajowych przedstawiała swoje prozaiczne motywy bezkrytycznie, bez idealizacji, ale w sposób życzliwy, przepajając je samoistnym człowieczeństwem. W podobny sposób podchodziła do swoich martwych natur i scen we wnętrzach, tworząc misternie zaaranżowane i precyzyjnie przedstawione kompozycje, które wysławiały przedmioty codziennego użytku oraz podnosiły rangę zwykłych przejawów życia codziennego.
Wystawy indywidualne (wybór) Midtown Galleries, Nowy Jork – 1933,1935, 1936, 1939, 1942, 1949, 1955, 1960, 1967, 1974, 1984, 1986 Herbert Institute, Atlanta – 1939 Smithsonian Institution, Waszyngton – 1945 Berkshire Museum, Pittsfield – 1957 Virginia Museum of Fine Arts, Richmond – 1960 T. W.