„(Marduk-apla-iddina II) zobaczył z daleka jak się zbliżam. Ogarnęło go przerażenie, porzucił wszystkie swe oddziały i uciekł do krainy Guzummanu”Luckenbill D.D., The Annals..., s. 51.
Zgodnie z inną inskrypcją Sennacheryba ucieczka Marduk-apla-iddiny II miała mieć miejsce już w trakcie bitwy:
„W trakcie mej pierwszej wyprawy wojennej pokonałem Marduk-apla-iddinę II, króla Babilonii, oraz sprzymierzoną z nim armię Elamu na równinie pod Kisz. W zamęcie bitwy opuścił on swój obóz i uciekł samemu, ratując (w ten sposób) swe życie”Luckenbill D.D., The Annals..., s. 24.
Po ucieczce Marduk-apla-iddiny II na czele wojsk koalicji stanął najprawdopodobniej Tannanu, dowódca oddziałów elamickich:
„Tannanu, który wraz z armiami Elamitów, Chaldejczyków i Aramejczyków stał u jego (tj. Marduk-apla-iddiny II) boku i przyszedł mu z pomocą, pokonałem i rozbiłem jego siły”
Po bitwie w ręce Sennacheryba wpadło wielu jeńców.