W 1960 roku statek wycofano z ruchu, a trzy lata później zdemontowano maszynę parową, kocioł i tambory (osłony kół łopatkowych).
W 1964 roku goły kadłub został przejęty przez Warszawski Okręgowy Związek Żeglarski (WOZŻ) i przebudowany w Stoczni Czerniakowskiej na przystań pływającą z pomieszczeniami hotelowymi na dolnym pokładzie i obszerną żaglownią na śródokręciu. Na dziobie i rufie pojawiły się większe nadbudówki z 2 dużymi salami, nad którymi – na niemal całej długości statku – położono pokład górny. W takiej postaci w 1965 roku został przeholowany Kanałem Żerańskim na Zalew Zegrzyński, początkowo do Zegrza Południowego, a następnie do Nieporętu-Białobrzegów, gdzie cumował przez niemal 40 lat pełniąc funkcję bazy szkoleniowej i egzaminacyjnej WOZŻ oraz baru. Po zerwaniu przez WOZŻ umowy z firmą opiekującą się statkiem i przystanią nie prowadzono jego konserwacji, w wyniku czego na początku XXI w. osiadł na dnie. Po utraceniu przez WOZŻ bazy w Nieporęcie działacze związkowi zlecili pocięcie statku na złom, ale ostatecznie w 2003 sprzedali go w całości. Nowy właściciel w latach 2003–2006 przeprowadził doraźną renowację kadłuba i remont zabudowy.