Do pierwszych twórców w nowej technice należeli Eutymides i Eufronios. Do zabytków stylu czarnofigurowego należy amfora z Vulci, pomalowana przez Euthymidesa. Rysunek na naczyniu przedstawia trzech tańczących mężczyzn o muskularnych ciałach w skomplikowanym ruchu. Środkowa postać pokazana została od tyłu. Sylwetkę przedstawiono silnie skręconą w plecach z odchyloną w lewo głową. Całość kompozycji została okolona ozdobnymi paskami z palmet i listków. Amfora została opatrzona podpisem artysty: Namalował Euthymides, syn Poliosa, yak, jak nigdy nie zrobił Eufronius.
Euforonios działał w latach 520–505 p.n.e. Przykładem nowej techniki, ukazującym jednocześnie jej zalety, jest tak zwany Krater Antaiosa, charakteryzujący się swobodnym ukazaniem postaci i doskonałą perspektywą. Pochodzący z lat 530–510 p.n.e. krater przedstawia walkę Heraklesa z Anteuszem. Herakles został namalowany z profilu, jednak jego oko zostało ukazane frontalnie. Przeciwnik Heraklesa ma odwróconą głowę. Szczerzy zęby, a jego bezwładnie zwisająca ręka świadczy o wyczerpaniu. Herakles trzyma Anteusza w mocnym uścisku. Kompozycja pokazuje wysiłek fizyczny i wyczerpanie walczących.