Głównymi motywami jego działań było rygorystyczne przestrzeganie Prawa mojżeszowego oraz fakt, że nowopowstały Kościół przyjmował w swoje szeregi pogan, na równi z Żydami.
Z takim nastawieniem, wyposażony w listy polecające od Sanhedrynu i nakaz aresztowania zwolenników nowej religii, Paweł udał się do Damaszku. W Nowym Testamencie znajdują się trzy różne opisy nawrócenia, którego miał doznać po drodze: , i . Tę ostatnią podał Paweł, relacjonując zdarzenie przed Herodem Agryppą II, jego siostrą Bereniką i Porcjuszem Festusem. Według przekazu Dziejów Apostolskich, apostoł miał ujrzeć wielkie światło i usłyszeć głos Chrystusa w języku aramejskim, który nakazał mu udać się do Damaszku. Z powodu światła miał też na trzy dni stracić wzrok. Po przybyciu do miasta miał przyjąć chrzest z rąk Ananiasza, a następnie modlić się w świątyni, gdzie doznał kolejnego widzenia. Miało to miejsce ok. 31/32 roku. Po nim miał rozpocząć głoszenie zmartwychwstania Syna Bożego. Kwestia przyjęcia chrztu bywa podawana w wątpliwość.