Trzymając się ewangelicznej narracji, mówiącej o „głosie z nieba” zrezygnował z antropomorficznego przedstawienia Ojca, uciekając się raczej do częstego w Starym Testamencie obrazu Boga jako chmury, tak jak w Księdze Wyjścia i w Księdze Izajasza, w których tylko wybrańcy ludu widzieli blask chwały Pana. Idąc tym śladem przedstawił chmurę, z której wyłania się, wśród promieni światła, gołębica Ducha Świętego, otoczona koroną aniołów w różnych kolorach: Serafinów w czerwieni, jako gorejących miłością, Cherubinów w błękicie, kolorze wiedzy i Tronów w żółcieni, tradycyjnie przedstawianych w tym kolorze. Istoty te należą do najwyższych anielskich chórów, które są zawsze z Bogiem; ich ciała, składające się zasadniczo z tej samej materii, co powietrze, są niewidoczne dla śmiertelników. Natomiast niższe chóry anielskie, wysłane do pomocy ludziom, zostały przedstawione – jako postacie cielesne – w osobach trzech aniołów, trzymających szaty Chrystusa i gotowych mu służyć.