Statystycy, którzy wspólnie z Ronaldem Fisherem stworzyli fundamenty podejścia częstościowego weryfikacji hipotez statystycznych, Neyman i Pearson, zaznaczyli już w 1928 r.: „metody statystyczne powinny być używane z rozwagą i zrozumieniem, a nie jako narzędzia które same w sobie udzielają ostatecznych odpowiedzi”.
Zarazem badacze znajdują się pod presją instytucjonalną, wywieraną poprzez ocenianie wyników ich pracy w oparciu o kryteria takie jak liczba publikacji i istotność statystyczna uzyskiwanych wyników. Warunki te sprzyjają pojawianiu się u badaczy pokus nadużywania metod weryfikacji hipotez statystycznych — przykładowo w ocenie Gelmana badacze i wydawcy czasopism naukowych przykładają w praktyce wagę przede wszystkim do uzyskania wyników istotnych statystycznie, bez względu na przesłanki co do ich rzetelności albo jej braku (np. wskutek niezrozumienia lub celowego naruszania zasad metodologii), toteż wyniki badań naukowych przekraczające próg istotności bywały publikowane kilkukrotnie częściej.