Po wojnie ponownie przejęty przez PKP, został naprawiony w połowie 1945 roku w Myszyńcu i powrócił do eksploatacji na tej samej kolei. W 1947 roku został zaliczony według systemu oznaczeń PKP do zbiorczej serii Tx3, otrzymując oznaczenie Tx3-427. Po zmianie systemu oznaczeń polskich parowozów, w 1961 roku otrzymał ostateczne oznaczenie Tx26-427, mylnie zaliczony do serii Tx26 (z uwagi na rok zatwierdzenia dokumentacji powinien zostać oznaczony Tx28). Ze względu na niewielki zabierany zapas węgla i wody, pracował cały czas z pomocniczym tendrem. W dalszym ciągu służył na Kolei Ostrołęckiej do jej zamknięcia w 1973 roku. Został wówczas skierowany do naprawy głównej w Zakładach Naprawczych Taboru Kolejowego w Nowym Sączu, które jednak zaprzestały w tym okresie remontów parowozów i naprawy nie podjęto.
Według niektórych źródeł, od marca 1974 roku został przydzielony do parowozowni w Białośliwiu, od października w Witaszycach, a 3 marca 1975 roku został wycofany z eksploatacji. Parowóz został przekazany wówczas dla Muzeum Kolejnictwa w Warszawie (bez tendra), a następnie wypożyczony Muzeum Kolei Wąskotorowej w Wenecji, gdzie oczekiwał na odbudowę na bocznicy w Biskupinie, będąc w bardzo złym stanie.