János Küküllei opisuje jako świadek karocę pogrzebową króla z 1342 roku, która już wtedy określana jest jako węgierski wóz resorowany.
Zapiski z 1343 roku wspominają, że wdowa po królu Karolu Robercie, królowa Elżbieta pojechała do Neapolu karocą ciągnioną przez 4 konie, a potem, jeszcze w tym samym roku, w opisie podróży matki króla Ludwika Wielkiego z Neapolu do Rzymu możemy przeczytać o karocy (currus mobilis) ciągniętej przez 6 koni. Ludwik Wielki w liście z 1372 roku pisał już o wozie wiszącym na pasach: Post ipsam curram pendentem transmittere. Po śmierci Ludwika Wielkiego wspomina się już obydwa pojazdy: wóz i karocę w związku z podróżą królowych Elżbiety i Marii, które w otoczeniu przedstawicieli rodu Garai podróżowały z Budy do Dzsakováru.
thumb|260px|Wejście do kościoła katolickiego wybudowanego na podstawie projektu Jakaba Fellnera. Powyżej widoczny herb Esterházych
Po 1414 roku Kocs jest już wymieniany jako własność Dénesa, syna bana László Losoncziego z rodziny Bánffy z Losoncu, który poprzez małżeństwo z Anną, córką Jánosa Genyő, żupana komitatów Komárom i Kraszna wszedł w posiadanie dóbr w Felsővalkó.