Istnieje szereg odmian kocza, jak na przykład karoca czy fiakier. thumb|260px|Kocs, kościół katolicki
Kocs za Karola Roberta Miejscowość, leżąca na ruchliwym skrzyżowaniu traktu z Budy do Wiednia oraz starej, jeszcze rzymskiej drogi łączącej Komárom z Székesfehérvárem, już wtedy była stacją postojową, na której wymieniano konie, a działający tu wytwórcy wozów byli szeroko znani. W 1332 roku wieś była już własnością królewską. Karol Robert podarował wtedy miejscowość, wraz z prawem do cła Tamásowi, synowi Pétera Csóra, panowi zamków Csókakő oraz Gesztes i swojemu późniejszemu koniuszemu, jako nagrodę za bohaterski czyn w czasie jesiennej wyprawy na Wołoszczyznę w 1330 roku przeciwko hospodarowi Basarabowi I. W dziele Magyar Nemzet Története opisano to tak: Tamás Csór, syn Pétera Csóra oddał królowi, „którego koń ze zmęczenia zaczął się narowić”, swojego konia, aby król mógł uratować swoje życie.
W czasach Karola Roberta, a zatem i w czasie, gdy właścicielem Kocsu był Tamás Csór, pojawiła się pierwsza wzmianka o karocy (currus mobilis).