Od 1974 przejął również obowiązki zastępcy kierownika Oddziału Górnośląskiego IG.
Wynikiem jego badań karbońskiej formacji węglonośnej na Lubelszczyźnie było opracowanie podziału litostratygraficznego lubelskiego karbonu oraz wykreślanie granic Lubelskiego Zagłębia Węglowego. W latach 1968–1971 udokumentował złoże węgla kamiennego Łęczna w kategorii C2. Za tę dokumentację otrzymał w 1972 zespołową Nagrodę Państwową I Stopnia. Na złożu Łęczna Główne Biuro Studiów i Projektów Górniczych w Katowicach podjęło w 1975, we współpracy z Józefem Porzyckim, przygotowania do budowy kopalni pilotująco-wydobywczej w Bogdance.
W kwietniu 1981 uzyskał stopień doktora nauk przyrodniczych za pracę Utwory węglonośne wizenu i namuru Lubelszczyzny, przygotowanej pod kierunkiem Jerzego Znoski. W 1982 J. Porzycki objął funkcję kierownika Oddziału Górnośląskiego IG w Sosnowcu.
W 1986 przebywał na kontrakcie w Algierii, analizując tam możliwość występowania złóż węgla kamiennego w utworach karbonu Sahary algierskiej. Po powrocie, w lipcu 1986, został mianowany docentem. W lutym 1991 uzyskał stopień doktora habilitowanego nauk przyrodniczych w zakresie geologii za rozdziały zamieszczone w monografii Karbon Lubelskiego Zagłębia Węglowego. Monografia ta, pod redakcją Zdzisława Dembowskiego i Józefa Porzyckiego, została opublikowana w 1988.