W lipcu tego samego roku uznany on został przez Ministerstwo Szkolnictwa Wyższego za równoważny z polskim dyplomem magistra inżyniera geologa.
Praca Na podstawie nakazu pracy został skierowany do Instytutu Geologicznego w Warszawie. Pracę w Zakładzie Złóż Węgli Brunatnych, kierowanym przez Edwarda Ciuka, podjął we wrześniu 1956. Do stycznia 1957 pracował na stanowisku geologa, a następnie – asystenta.
Podczas pracy w tym Zakładzie projektował prace geologiczne i dokumentował liczne trzeciorzędowe złoża węgli brunatnych: Gubin, Jordanów Śląski, Korfantów, Świecie-Gródek, Tarczew, Włocławek i inne. W 1959 przygotował założenia geologiczne dla otworu Kryłów na Lubelszczyźnie.
W październiku 1959 został służbowo przeniesiony do Górnośląskiej Stacji Terenowej Instytutu Geologicznego w Czeladzi, gdzie podjął badania karbońskiej formacji węglonośnej. Początkowo zajmował się Górnośląskim Zagłębiem Węglowym, a następnie Lubelskim Zagłębiem Weglowym.
W 1960 został starszym asystentem, a w 1963 – adiunktem. W tym samym roku objął kierownictwo Pracowni Złóż w Górnośląskiej Stacji Terenowej w Sosnowcu. W latach 1965–1981 pełnił funkcję kierownika Zakładu Złóż Węgli Kamiennych i Surowców Mineralnych.