Krytyk Gil Fillol wskazał na znaczne podobieństwo i możliwą inspirację portretem Johna Mustersa, pędzla Joshuy Reynoldsa. Pomimo toczonej z Wielką Brytanią wojny (1779–1783) hiszpańscy ludzie oświecenia podziwiali brytyjski system polityczno-ekonomiczny, dlatego możliwe, że malarz i jego model świadomie nawiązali do brytyjskiej tradycji portretu.
Widoczna jest także inspiracja klasycznymi wzorcami takimi, jak rzeźby: Odpoczywający satyr Praksytelesa, Sylen z małym Dionizosem i Herakles Farnezyjski Lizypa. Goya dokładnie przestudiował tę ostatnią w Rzymie w 1771.
Radiografia i datowanie Radiografia i reflektografia w podczerwieni obrazu wykazały, że płótno użyte do tego portretu było już wcześniej wykorzystane. Znajdował się na nim namalowany również przez Goyę całopostaciowy portret młodej arystokratki. Badania przeprowadzone w Muzeum Sztuk Pięknych w Asturii pod kierunkiem Clary González-Fanjul pozwoliły zidentyfikować modelkę jako Marię Teresę de Vallabriga, żonę infanta Ludwika Antoniego Burbona, mecenasa Goi.