26 XI 1602 – W Łowiczu arcybiskup gnieźnieński Stanisław Karnkowski erygował i uposażył seminarium diecezjalne w Gnieźnie. Dekret erekcyjny podawał ramy organizacyjne seminarium jak i dokładniejsze zagadnienia gospodarcze. W myśl tegoż dekretu w całym seminarium miało kształcić się 12 wychowanków. Praktycznie całkowitą opiekę nad seminarium, w zastępstwie arcybiskupa gnieźnieńskiego miała sprawować kapituła katedralna, a kierownictwo samym zakładem spoczywało na księżach diecezjalnych i składało się z prefekta (kierownika) i dwóch profesorów. Sam dekret erekcyjny nie wystarczał jednak do otwarcia seminarium, należało zdobyć jeszcze zatwierdzenie króla polskiego i Stolicy Apostolskiej. Zgodę króla arcybiskup pragnął uzyskać na najbliższym sejmie (ten obradował w Krakowie w dniach 4 II – 5 III 1603 r.). Ponieważ jednak w roku 1603 arcybiskup poważnie zachorował i nie mógł osobiście udać się do Krakowa, wysłał tą sprawą archidiakona Wincentego de Sevé.
2 III 1603 – Król Polski Zygmunt III Waza zatwierdził dokument arcybiskupa Stanisława Karnkowskiego dotyczący erekcji i uposażenia seminarium diecezjalnego w Gnieźnie.
23 IV 1603 – De Sevé przedstawił kapitule pismo kancelarii królewskiej.