Hip-hop tajwański czerpie z muzyki ludowej, która pomimo swojej obecnie osłabionej pozycji w dalszym ciągu cieszy się sporą popularnością. Ponadto wykorzystanie elementów muzyki folk wpisuje się w założenie „opowiadania własnych historii i śpiewania własnych piosenek” propagowane przez wielu tajwańskich twórców. Przykładowymi twórcami wpisującymi się w ten trend jest zespół Kou Chou Ching (拷秋勤) wykorzystujący w swojej twórczości elementy beiguan (北管), nanguan (南管), Hakka baiyin (客家八音), „pieśni gór” (山歌), pieśni ludowych, tajwańskiej opery oraz muzyki z lat '40. i '70. Artyści z zespołu postrzegają swoją twórczość jako kontynuację tradycji lian kua (唸歌), będącej rodzajem charakterystycznego dla Tajwanu umoralniającego przedstawienia scenicznego, składającego się z opowiadania i śpiewania częściowo improwizowanych historii. Ponadto forma utworu, wskazująca na potrzebę poszukiwania i definiowania własnej tożsamości, również w kontekście całego narodu, tworzy okazję do komentowania społeczeństwa oraz uzewnętrznienia swoich krytycznych opinii dotyczących różnych aspektów dotyczących zarówno życia społecznego, jak i sytuacji politycznej. Można to zauważyć w twórczości między innymi Chang Jui-chuana.