Ze względu na brak wspólnych doświadczeń, azjatycka scena hip-hopowa nie mogła zaadaptować tematów omawianych w anglojęzycznych wersach gangsterskiego rapu, takich jak dyskryminacja Afroamerykanów, tworzenie się gett na podstawie koloru skóry czy powszechność prostytucji i przemocy z wykorzystaniem broni palnej. Brak wspólnej płaszczyzny sprzyjał konieczności wprowadzenia do kompozycji elementów rodzimych, co w zależności od obszaru Azji odbywało się na różnych płaszczyznach. To co charakterystyczne dla Azji i widoczne w tekstach tajwańskich grup hip-hopowych to przywiązanie do tradycji konfucjańskich lub tradycji i obrzędów regionalnych zaadaptowanych do realiów współczesnego świataLiew Kai Khiun, Xi ha (hip hop) zones..., 2006, s. 60–61.. Wzorując się na japońskich twórcach, zespoły wpisujące się zarówno w nurt mainstreamowy, jak i undergroundowy (np. L.A Boyz) zaznaczają, że nie promują między innymi postawy wyrażonej w haśle „Fuck the Police” oraz zaznaczają, że to edukacja oraz dyscyplina pełnią najistotniejsze funkcje w ich życiu.