W 1960 obronił na KUL-u pracę doktorską z teologii Dzieje Kapituły Zamojskiej napisaną pod kierunkiem Mieczysława Żywczyńskiego. Po obronie pracy magisterskiej pracował jako wikariusz w Parafii Nawrócenia św. Pawła Apostoła w Lublinie i równocześnie wykładał historię kościoła w Instytucie Kultury Religijnej KUL oraz historię literatury starochrześcijańskiej w lubelskim seminarium duchownym. Od 1964 studiował w Papieskim Instytucie Archeologii Chrześcijańskiej w Rzymie, tam w 1967 obronił pracę doktorską Życie zawodowe chrześcijan w późnym Cesarstwie w świetle zabytków grobowych. W latach 1967–1971 wykładał archeologię na Wydziale Teologicznym KUL. W grudniu 1971 przeniósł się na Akademię Teologii Katolickiej w Warszawie. Tam w 1973 otrzymał stopień doktora habilitowanego na podstawie pracy Kościół na Lubelszczyźnie i Podlasiu na przełomie XIX i XX wieku, nie zatwierdzony jednak przez Centralną Komisję Kwalifikacyjną. W związku z tym w 1977 przedstawił kolejną rozprawę habilitacyjną Franciszek Jaczewski, biskup podlaski i otrzymał ostatecznie zatwierdzenie stopnia naukowego, a od 1978 pracował jako docent.