25% oszacowanej nośności statku).
Badania i konserwacja Analizując wygląd i ułożenie wraku oraz ładunek stwierdzono, że statek zatonął wskutek pożaru, który wybuchł wkrótce po wyjściu z portu w Gdańsku. Statek tonął z przegłębieniem na rufę i przechyłem na prawą burtę, tak też uderzył o dno, mechanicznie niszcząc strefę uderzenia. Pochodząca z ładunku smoła drzewna, roztopiona wskutek pożaru, zalała część wraku, tworząc skorupę, która chroniła znajdujące się pod nią elementy przed zniszczeniem. Lewa burta, wystająca ponad skorupę ze smoły, uległa prawie całkowitemu zniszczeniu na skutek korozji biologicznej, działania fal i prądów morskich, a także sieci rybackich i przepływających statków.
W latach 70. XX wieku przeprowadzono datowanie radiowęglowe materiałów z kadłuba wraku oraz ładunku, które określiło najbardziej prawdopodobny czas budowy statku na ostatnią dekadę XIV wieku, a najbardziej prawdopodobną datę zatonięcia na trzecią dekadę XV wieku.