Status i zagrożenie Gatunek ten został wpisany w 1967 roku na listę gatunków zagrożonych w ramach Endangered Species Act. Jest uznawany przez Międzynarodową Unia Ochrony Przyrody za zagrożony wyginięciem ze względu na bardzo mały zasięg występowania obejmujący tylko dwie wyspy, na których ma miejsce degradacja siedlisk. Do tego dochodzą potencjalne zagrożenia destrukcyjnym wpływem zjawisk klimatycznych czy sprowadzeniem na wyspy obcych gatunków zwierząt. Zagrożeniem są także niska różnorodność genetyczna, pożary i choroby. Do 2023 roku trzciniak cienkodzioby był uznawany za gatunek krytycznie zagrożony (CR – Critically Endangered), a do 2000 – jako gatunek narażony (VU – Vulnerable).
Wielkość populacji na Nihoa wydaje się być związana z natężeniem opadów, które ma wpływ na liczebność stawonogów. Przedłużająca się susza zmniejsza bazę pokarmową dostępną dla trzciniaków, ale też nadmierny rozrost populacji szarańczaków takich jak Schistocerca nitens w przeszłości doprowadził do zniszczenia 90% szaty roślinnej. W wyniku takich zdarzeń w latach 1994, 1996 i 2005 populacja trzciniaków cienkodziobych spadła poniżej 200 osobników.