W skład niej wchodziły bogate nieruchomości, prawa, a także majątek ziemski położony na południowy zachód od Norymbergi.
Oprócz swojej funkcji, jako największej miejskiej lecznicy Szpital Ducha Świętego pełnił również rolę miejsca przechowywania klejnotów koronnych. Klejnoty te były składowane w położonym na terenie szpitala Kościele Ducha Świętego od 1424 do 1796 roku, kiedy to z obawy przed napaścią Francuzów przewieziono je do Wiednia. Jako obiekt zaprojektowany dla dwustu pacjentów szpital pod koniec XV wieku zaczął mieć problemy z wydajnością. Z tego powodu w 1487 roku rada miasta zdecydowała o powiększeniu szpitala poprzez wybudowanie nowego głównego budynku szpitalnego, mającego zastąpić dotychczasowy, położony na obszarze zalewowym rzeki Pegnitz. Budowa nowego budynku zaprojektowanego przez architektów Ulricha Krafta i Sebalda von Morena rozpoczęła się w następnym roku nad północną odnogą rzeki Pegnitz. Przedsięwzięcie to okazało się być niezwykle trudne i kosztowne z uwagi na bagnisty teren oraz niekorzystne warunki statyczne. W 1506 roku prace musiały zostać przerwane z powodu braku funduszy. Wznowiono je pięć lat później, gdy nadzór nad projektem objął architekt Hans Beheim. W 1518 roku budowa budynku została zakończona, zaś jego oddanie do użytku nastąpiło w 1527 roku.