Szahin Girej (mianowany przez brata kałgą sułtanem) oferował listownie Rzeczypospolitej w zamian za zgodę na udział Kozaków zaporoskich w wojnie przeciw Turcji „wieczne przymierze”, należące do Turcji mołdawskie miasta Białogród, Tehinię i Kilię, a także przesiedlenie uciążliwej Ordy Budziackiej na lewy brzeg Dniepru. Przekazł też ofertę szacha Abbasa wspólnego wystąpienia Persji, Rzeczypospolitej i Tatarów przeciw Osmanom. Posła Szahina Gireja przyjęto w Warszawie na dworze Zygmunta III Wazy 10 października 1624 r. Rzeczpospolita wobec groźby wojny ze Szwecją nie była jednak zainteresowana wciągnięciem jej do konfliktu z Turcją. Szahin Girej zwrócił się więc do Kozaków z pominięciem Polski.
Detronizacja i powrót do władzy Na Krymie doszło do interwencji tureckiej wezyra Rżedziba paszy i Ordy Kantymira. Mehmeda III usunięto z tronu, a przywrócono poprzedniego chana Dżanibeka. Jednak 4 tysiące Kozaków zaporoskich wyruszyło pod Kaffę, pokonało armię wezyra i obaliło Dżanibeka. W styczniu 1625 r. kałga Szahin Girej zawarł formalny sojusz z Zaporożcami. Gdy Mehmed i Szahin Girejowie byli zagrożeni przez Ordę Kantymira, we wrześniu 1625 r. Rzeczpospolita podjęła interwencję na Ukrainie przeciw Kozakom, którzy jako poddani Korony nie mieli prawa wchodzić bez zgody władz państwowych w sojusz z obcym państwem.