Na jego pogrzeb przychodzą tylko Michaił Awierianycz i Dariuszka.
Historia wydania Pierwsza wzmianka o opowieści znajduje się w liście Czechowa do jego wydawcy, A.S. Suworina z 31 marca 1892 roku:
"Prowadzę życie raczej bogate, które stale zatruwane jest myślą, iż należy pisać, wiecznie pisać. Piszę opowieść. Zanim wypuszczona zostanie do druku, chciałbym przysłać ją Panu, aby dokonał Pan cenzury, albowiem Pańskie zdanie jest dla mnie na wagę złota. Trzeba się jednak spieszyć, bo pieniędzy brak. W opowieści jest dużo rozważań, za to brak wątku romantycznego. Są fabuła, ekspozycja i zakończenie. Kierunek liberalny. W rozmiarze dwu arkuszy drukarskich. Ale chciałbym się Pana poradzić, bo nie chcę opowiadać o fraszkach i nudzie. Pan ma wspaniały gust i wierzę Pańskiemu pierwszemu wrażeniu, tak jak słońcu, że znów wzejdzie nad horyzontem. Jeśli nikomu nie będzie spieszno, aby wydawać moje opowiadanie i dostanę miesiąc lub dwa na poprawki, niech Pan, proszę, pozwoli, abym wysłał Panu korektę."
– List do A.S. Suworina z 31 marca 1892 rokuЧехов А. П. Письма в 12 томах // Полное собрание сочинений и писем в 30 томах. – М.: Наука, 1977. – Т. 5. Письма, Март 1892—1894.. – С. 41—42..