Po latach Nikołaj powraca do rodzinnej wioski, jako rewolucjonista-weteran walk z „białymi” podczas wojny domowej i przedstawiciel nowej, komunistycznej władzy. Przybywa wraz z małoletnim synem Aleksiejem – owocem jego związku z Anastasiją, która zginęła bestialsko zamordowana przez białogwardzistów. Pięknie dziękuje Sołominom za to, że onegdaj wygnali go z wioski, ponieważ, jak mówi, dzięki temu zmądrzał i teraz powraca budować nowe życie. Przedstawia im ich wnuka – Aleksieja. Na pospiesznie zwołanym zebraniu mieszkańców wioski, roztacza przed nimi wizję nowego, komunistycznego świata – dobrobytu, który mogą osiągnąć dzięki eksploatacji bogactw naturalnych Syberii, zwłaszcza ropy naftowej i gazu. Mieszkańcy wioski mają go osiągnąć dzięki dotarciu do tzw. „Czarciego Uroczyska” – lokalnych bagnistych, terenów w tajdze, które według Nikołaja kryją bogate złoża ropy i gazu. Aby do nich dotrzeć Nikołaj postanawia wznowić budowę wiodącej ku nim drogi, którą przed laty rozpoczął jego ojciec.