Rozstaw 1000 mm wybrano z uwagi na możliwość zabudowy mocniejszych silników elektrycznych w wagonach motorowych. Z kolei zastosowanie hamulców szczękowych wymusiło wybór szyn o nietypowym, kielichowym profilu. W czasach budowy linii, istotnym problemem było znalezienie dostawcy nietypowych szyn. W 1909 roku, w ciaśniejszych zakrętach zainstalowano kierownice w celu zmniejszenia zużycia szyn i flansz kół pociągów. Pierwotnie eksperymentowano z użyciem kół o dwóch kołnierzach (po obydwu stronach bieżni), co zmniejszało problem nadmiernego zużycia, jednak nie było to całkowicie satysfakcjonujące rozwiązanie. Z powodu wykorzystania hamulców szczękowych, niezbędnym było pozostawienie wolnej przestrzeni w świetle rozstawu szyn, przez co niemożliwe było użycie standardowych iglic zwrotnic w rozjazdach. W związku z tym zaprojektowano specjalne rozjazdy których mechanizm pozwalał na przesuwanie szyn zamiast stosowania zwrotnic. Taki typ rozjazdu w języku niemieckim zwany jest Schleppweiche. Z tego samego powodu, skrzyżowanie z torowiskiem linii Mühlkreisbahn wymagało szczególnego rozwiązania w którym tory jednej linii unoszono znad drugiej i obracano celem umożliwienia przejazdu.