izo-napięciem.
thumb|Zdjęcie ilustrujące działanie modelu wymagań-kontroli-wsparcia Podstawowa hipoteza rozszerzonego modelu mówi o tym, że typy pracy, gdzie wymagania są wysokie, a kontrola niska, są też ubogie we wsparcie społeczne (wysokie izo-napięcie) i przynoszą największe ryzyko chorób. Zostało to empirycznie potwierdzone w licznych badaniach nad chronicznymi chorobami. Dodanie wymiaru wsparcia społecznego jasno potwierdza, że istnieje potrzeba jakiejś teorii stresu pracy z uwzględnieniem relacji społecznych w miejscu pracy. Wsparcie społeczne buforuje (osłabia) obciążenie (napięcie) psychologiczne i może zależeć od stopnia społecznych i emocjonalnych integracji oraz zaufania między współpracownikami a kierownikami itp. – „społeczno-emocjonalne wsparcie”. Dodanie trzeciego wymiaru czyni perspektywę modelu wymagań-kontroli bardziej użyteczną w przemianach pracy. Zmiany w relacjach społecznych między pracownikami (np. autonomicznymi grupami pracowników) i zmiany w swobodzie podejmowania decyzji są niemalże nierozłączne w procesach przemiany pracy.