Drugi wymiar modelu to „aktywna/pasywna praca”. Określenie „aktywna praca” ma związek z założeniem, że motywacja, uczenie się i rozwój osobisty jednostki pojawiają się wtedy, kiedy zarówno wymagania pracy, jak i swoboda podejmowania decyzji utrzymują się na wysokim poziomie. Warto zaznaczyć, że wówczas mamy do czynienia z pojęciem „dobrego stresu”, zwanego „eustresem”. Stres ten jest zjawiskiem pozytywnym, ponieważ oddziaływanie stresorów przekłada się bezpośrednio na skuteczne rozwiązywanie problemów. Wskutek tego nie pojawia się napięcie lub jest ono niewielkie. Natomiast pasywna praca ma związek z zanikaniem umiejętności i zdolności, co przypomina zjawisko „wyuczonej bezradności”.
Dodatkowy wymiar Rozszerzony model DCS w porównaniu do pierwotnego modelu zawiera również dodatkowy czynnik "wsparcie społeczne w miejscu pracy", który wiąże się z atmosferą w pracy oraz wspólnie wypracowanym zaufaniem wśród współpracowników itp. Został on dodany przez Johnsona i Halla w 1988 r. Dodatkowymi zmianami wprowadzonymi do modelu jest także uzupełnienie go o dwie inne determinanty: izolację i zbiorowość. Model ten ma na celu integrację trzech czynników, z których najbardziej niepożądaną kombinacją jest połączenie wysokich wymagań, małej swobody podejmowania decyzji i niewielkiego wsparcia społecznego. Mamy wówczas do czynienia z tzw.