Z prawej strony znajduje się postać św. Dominika, pochylonego nad trzymaną w prawej ręce księgą. W lewej dłoni trzyma lilię. Jego głowa otoczona jest złotym nimbem. Przyodziany jest w biały habit ze szkaplerzem ułożonym u dołu w równe fałdy i w ciemny płaszcz z kapturem. Wizerunek św. Dominika na obrazie z Jodłownika jest najstarszym znanym jego wizerunkiem w malarstwie polskim i nawiązuje do włoskiego schematu ikonograficznego.
Krajobraz Za plecami świętych rozciąga się lekko przymglony krajobraz. Za Janem – krajobraz z oddalonymi budynkami: widać wzgórze z zamkiem i gotycki kościół, a za Dominikiem – na roztaczającym się pejzażu z wysoko umieszczoną linią horyzontu – sylwetka drzewa. Jak pisze Jerzy Gadomski: Tu właśnie „na poboczu” wątków przewodnich, pod "baldachimem” złoconej wici roślinnej wieńczącej kompozycję, po raz pierwszy w malarstwie krakowskim ujawniło się nowożytne poczucie otwartej przestrzeni. Karola Gutmanówna uważa ukazany pejzaż i drzewka za przejaw wpływów włoskich, podobnie jak i napisowi Ecce Agnus Dei przypisuje włoską genezę.