Wysoki przyrost naturalny ludności Kazachstanu doprowadził do migracji ludności kazachskiej do miast, gdzie zaostrzyła się konkurencja o mieszkania i pracę. Tymczasem w dużych miastach z rosyjską większością, w tym w Ałma-Acie, pomimo deklarowanego procesu korienizacji, kontynuowano politykę rusyfikacji. Zarówno Kazachowie, jak i Rosjanie byli powoływani na wysokie stanowiska kierownicze, ale oprócz cech osobistych, obowiązkowa była znajomość języka rosyjskiego. Jednocześnie mianowanie etnicznego Rosjanina na stanowisko kierownicze w Kazachstanie nie wymagało znajomości języka kazachskiego, nawet jeśli nominacja miała miejsce w regionie o przeważającej populacji kazachskiej. Niezadowolenie wśród ludności narastało.
W szerszym kontekście wydarzenia te wpisywały się w procesy zachodzące w Związku Radzieckim w okresie pierestrojki, kiedy to rosnąca otwartość systemu sprzyjała artykulacji niezadowolenia społecznego i narodowego. Później podobne wydarzenia miały miejsce w (1988), Tbilisi (1989), Baku (1990), (1990), Wilnie i Rydze (1991).
Przebieg wydarzeń
16 grudnia Wieczorem, po ogłoszeniu zmiany przywództwa grupy studentów i młodzieży zaczęły gromadzić się na głównym placu Ałma-Aty (Plac Breżniewa).