Wkrótce po publikacji we Włoszech Musica proibita została wydana także po angielsku (Unspoken Words) i po francusku (La chanson défendue). Przygotowano również, choć narratorką jest młoda dziewczyna, transpozycje tej melodii na każdy rodzaj głosu z towarzyszeniem fletu i skrzypiec, skrzypiec solo, gitary, mandoliny, akordeonu lub orkiestry. Szczególnie chętnie nagrywali ją słynni tenorzy, wśród nich: Enrico Caruso (1917), Beniamino Gigli (1933), Mario Lanza (1952 i 1959), Giuseppe Di Stefano (1961), Luciano Pavarotti (1984) oraz José Carreras (1979 i 1993)Maria Paola Scaccetti, “La Musica Proibita” di Stanislao Gastaldon, [w:] La romanza italiana da salotto, red. Francesco Sanvitale, EDT srl, Torino 2002, s. 495-496.. Musica proibita w roku 1942 stała się również tematem filmu Carla Campogallianiego, w którym główną rolę zagrał Tito GobbiRoberto Chiti, Enrico Lancia, Dizionario del cinema italiano. I film, Gremese Editore, Roma 2005, t. 1, s. 229–230.. W roku 1882 Gastaldon skomponował do własnego tekstu pieśń Ti vorrei rapire, w której młody mężczyzna przywołuje Musica proibita. Kolejnymi autorskimi wariacjami na temat tego utworu były Musica non proibita!