Był członkiem Stowarzyszenia Mieszkaniowego Spółdzielczego Profesorów Uniwersytetu Warszawskiego.

Po wybuchu II wojny światowej 1939 podczas kampanii wrześniowej wziął udział w ewakuacji WCBLL. Po agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 dzień później został aresztowany przez Sowietów. Był przetrzymywany w obozie jenieckim w Kozielsku od 1939 do 1940. Następnie przebywał w obozie w Pawliszczew Borze. Od 24 czerwca 1940 do 31 września 1941 był osadzony w obozie jenieckim NKWD w Griazowcu. Na mocy układu Sikorski-Majski z 30 lipca 1941 odzyskał wolność, po czym wstąpił do formowanej Armii Polskiej w ZSRR gen. Władysława Andersa.

Od 1942 do 1946 był profesorem Polskiego Wydziału Lekarskiego na Uniwersytecie w Edynburgu. Po wojnie powrócił do Polski. W 1946 został profesorem Uniwersytetu Łódzkiego. Wkrótce został profesorem AWF w Warszawie, gdzie od 1946 do 1967 ponownie był kierownikiem Zakładu Fizjologii, a także od 1947 do 1950 sprawował stanowisko dziekana uczelni. Od 1950 był także profesorem Akademii Medycznej w Warszawie. W 1951 został członkiem Towarzystwa Naukowego Warszawskiego. Był organizatorem i od 1953 kierownikiem Instytutu Naukowego Kultury Fizycznej. W 1962 został kierownikiem Zakładu Fizjologii Pracy Polskiej Akademii Nauk. Jego asystentami w ZF AWF byli Eligiusz Preisler, Krystyna Nazar.