Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Został awansowany do stopnia majora lekarza ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. W 1923, 1924 jako oficer nadetatowy 7 batalionu sanitarnego z Poznania, gdzie pełnił od listopada 1922 funkcję lekarza, a później także wykładowcy w Centralnej Wojskowej Szkole Gimnastyki i Sportów. Jednocześnie pracował jako asystent w Studium Wychowania Fizycznego przy Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Poznańskiego. W 1924 przebywał we Francji na studiach w Joinville-le-Pont, a w późniejszym czasie zachorował i odszedł do służby w Instytucie Badań Lotniczych (od maja 1925 został zastąpiony w CWSGIS przez kpt. dr. Alojzego Pawełka. W 1928 został zastępcą kierownika Centrum Badań Lotniczo-LekarskichDziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych Nr 4 z 20 lutego 1928 r., s. 37.. W 1932 służył w Centralnym Instytucie Wychowania Fizycznego w Warszawie. Później awansowany do stopnia podpułkownika lekarza. Od 1933 do 1938 był wykładowcą Pracowni Fizjologicznej Wychowania i Sportu w Zakładzie Fizjologii Człowieka Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Warszawskiego. Od 1931 do 1939 pełnił stanowisko kierownika Zakładu Fizjologii w Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie. W 1937 współorganizował Polskie Towarzystwo Medycyny Sportowej.