Na początku wojny litewsko-sowieckiej namówiła Mykolasa Sleževičiusa by został Premierem. Zaproponował jej stanowisko Ministra Zaopatrzenia i Prac Publicznych ale jej kandydatura nie została przyjęta. Na początku 1919 wraz z innymi osobistościami była przetrzymywana jako zakładnik przez rząd Litewsko-Białoruskiej Socjalistycznej Republiki Rad z Vincasem Mickevičius-Kapsukasem na czele, który domagał się uwolnienia komunistów przetrzymywanych przez rząd Litwy. Spędziła sześć miesięcy w więzieniach w Wilnie, Dyneburgu i Smoleńsku.

Po I wojnie światowej Po wojnie powróciła do Kowna. W kwietniu 1920 została wybrana do Konstytuanty ale ze względu na nawał obowiązków nie przyjęła mandatu. Dopiero w styczniu 1921 zastąpiła zmarłego Juozasa Lukoševičiusa. Pomagał tworzyć Statut Uniwersytetu Litewskiego i Kartę Praw Pacjenta, która dawała kobietom prawo do 6 tygodni urlopu macierzyńskiego i uniemożliwiała zwolnienie z pracy. W konstytuancie sprzeciwiała się zwrotowi majątków zajętych przez Carat kościołom i zakonom oraz przeciw powołaniu urzędu Prezydenta.