Działała w towarzystwie Žiburėlis, które zajmowała się wspieraniem finansowym utalentowanych studentów (prezesem w latach 1903-1940) i Kankinių kasa wspierającym aktywistów prześladowanych przez władze carskie (1904-1914). Za działalność antypaństwową była czterokrotnie aresztowana. jej mąż spędził w 1906 trzy miesiące w więzieniu na Łukiszkach co osłabiło jego zdrowie. Zmarł po długim leczeniu w 1909. W 1915 została pierwszą kobietą wolnomularzem na Litwie.
I wojna światowa W czasie wojny kontynuowała swoją działalność publiczną w Rosji. organizowała pomoc dla Litwinów pruskich wysiedlonych z Litwy Mniejszej. Odwiedzała ich społeczności na Uralu i nad Wołgą. Jej organizacja Lietuvių globa pomagała ponad 4000 Litwinów, prowadziła sześć szkół podstawowych i cztery domy starców. W 1917 była członkiem komitetu organizacyjnego litewskiej konferencji w Petersburgu. W jej trakcie opowiedziała się przeciwko niepodległości Litwy preferując autonomię w ramach Imperium Rosyjskiego. Po kilku miesiącach zmieniła zdanie i uznała to za błąd. W październiku 1917 była delegatem na konferencję litewską w Sztokholmie. Po niej pracowała w Czerwonym Krzyżu w Kopenhadze organizując pomoc dla litewskich jeńców wojennych w Niemczech. Na wiosnę 1918 powróciła do Wilna.