Następnie układa bibliotekarz karty z tytułami według dziedzin, jakich książki dotyczą. Każda klasa nauk zostaje oznaczona dużą literą, a sekcja (np. prawo dzieli się na cywilne, karne, rzymskie itp.) – rzymską cyfrą; obiema tymi danymi zostają też oznaczone szafy. Książki układa się i sygnuje na nowo według klas i sekcji, nadając im numery od pierwszego w każdej sekcji w taki sposób, że na grzbiecie znajduje się litera klasy, numer sekcji oraz arabski numer, jaki książka zajmuje w sekcji. Jednemu dziełu (nawet wielotomowemu) przysługuje tylko jeden numer. Jeśli w przyszłości biblioteka nabędzie książki, które powinny zostać umieszczone pomiędzy już posiadanymi, wtedy otrzymuje numer katalogowy książki sąsiadującej z dodaną małą literą (np. 10a, 10aa, 10ab itd.). Rozwiązuje to problem dodatkowych katalogów, ponieważ w ten sposób pomiędzy książkami o numerach 10 i 11 można pomieścić 625 nowych nabytków. Obok katalogu naukowego warto zdaniem Dunina Borkowskiego zrobić również katalog alfabetyczny. Dzieła autorów anonimowych winno się zapisywać pod nazwą tytułu, a książki wydane pod pseudonimem dwukrotnie: pod prawdziwym nazwiskiem autora i pod literą, od której zaczyna się używany pseudonim. Szczytem bibliotekarskiego kunsztu byłoby według Borkowskiego przygotowanie katalogu tematycznego.