Znaczny wpływ na ten proces miało niewątpliwie ustanowienie święta Tryumfu Ortodoksji w 843 roku, a pełny ikonostas pojawił się nie wcześniej niż w X wieku, a większość badaczy przyjmuje, że nastąpiło to dopiero w XIV w. Nie można także wykluczyć, że dokonało się to dopiero po upadku Bizancjum.
Bizantyńskie monumentalne przegrody z okresu X-XII w. zawierały szereg kolumn z parapetami i połączonych architrawami, a pośrodku znajdowało się przejście. Przegroda była zwieńczona krzyżem i zawierała kilka lub więcej ikon, wśród których centralne miejsce zajmowała grupa deesis. Zarówno świątynie bizantyńskie, jak i ruskie do XIV w. nie były zabudowywane wielorzędowymi ikonostasami, ale miały jedynie niskie, mieszczące się między filarami przegrody.
Na Rusi niewysokie templony pojawiły się wraz z przyjęciem chrześcijaństwa (988). Do okresu najazdu mongolskiego (1238-1240) w kościołach na Rusi funkcjonowała niska, jednorzędowa przegroda. Jej wysokość sięgała do klatki piersiowej dorosłego człowieka i z tego powodu używano dla niej nazwy grud’ (w jęz. cs. „pierś“). Po upadku Cesarstwa Bizantyńskiego w 1453 Ruś stała się główną spadkobierczynią tradycji wschodniochrześcijańskiej. To tam w XIV w. wykształcił się tzw. ikonostas na półkach. Określenie to wiąże się z tym, że ikony mocowano do półek umocowanych między kolumnami.