Około VI w. na templonach zaczęto umieszczać pierwsze wyobrażenia ikonograficzne, a tym samym przegroda ołtarzowa zaczęła zyskiwać sakralny charakter. Umieszczane obrazowania miały niewielkie rozmiary (np. prawdopodobnie kamienne płaskorzeźby w medalionach umieszczonych na architrawie templonu w konstantynopolskim kościele Mądrości Bożej), co nie pozwala na uznanie ich za przedmioty kultu. Od VII w. templony wraz z ulokowanymi na nich obrazowaniami stawały się centralnymi miejscami kościołów, na których zatrzymywała się uwaga wiernych.
Kontrowersje ikonoklastyczne z okresu 725-843 wpłynęły negatywnie na funkcjonowanie także takiej formy kultu ikon kościołach, ale ostatecznie Kościół wschodni uznał ikony za główną formę przedstawienia Bożego objawienia, a tym samym przywrócił możliwość przedstawiania wiernym historii chrześcijańskiej w formie ikonostasu, do kontemplacji podczas sprawowania liturgii.
Brak jest danych, które by umożliwiały uchwycenie momentu transformacji wczesnobizantyńskiego templonu w ikonostas. Umownie bywa przyjmowane, że prawdopodobnie następowało to sukcesywnie na terenie oddziaływania Cesarstwa Bizantyńskiego w okresie od IX do XIV w.