Na takiej przegrodzie zawieszano wyobrażenia świętych i tkaniny dekoracyjne. Były lokowane na architrawie lub na ściance stanowiącą dolną część przegrody, a później także na bazach i kapitelach kolumn. Aż do XIV w. przegrody nie zakrywały przestrzeni prezbiterium.
Pierwotną funkcją wczesnobizantyńskiej przegrody ołtarzowej było chronienie sanktuarium przed wstępem osób niepowołanych, a także utrzymywanie porządku podczas obrzędów liturgicznych. Zarówno Ojcowie Kościoła, jak i IV-V-wieczni historiografowie opisywali wiele negatywnych zachowań, którym tamę stawiała przegroda ołtarzowa. Między innymi Grzegorz z Nazjanzu i Jan Chryzostom wspominali o tłumach napierających na barierki i wyznawcach zachowujących się nagannie. Zakaz wchodzenia za przegrodę był szczególnie mocno przestrzegany na Zachodzie. Zakaz ten był ponowiony w kanonie V synodu w Tours z 567 roku, a zakaz wchodzenia za przegrodę przez kobiety był wprowadzony przez synod w Nantes (895). Z kolei na Wschodzie przywilej wstępu za templon przysługiwał cesarzom.