Wydzielona w nich była część mieszkalna duchownych, biblioteka i pomieszczenie magazynowe. Około roku 200 gminy chrześcijańskie były już właścicielami budynków używanych w celach liturgicznych. Najstarszym odkrytym przykładem architektury wczesnochrześcijańskiej, w którym architektura sakralna miała wyraźne indywidualne cechy, różne od wcześniej obowiązujących rysów kultury grecko-rzymskiej, jest domus ecclesiae w Dura Europos w południowo-wschodniej Syrii nad Eufratem. Wyposażenie tego domu modlitw, datowanego na 1. połowę III w., było bardzo skromne, w znacznej mierze wykonane z drewna. Usytuowana centralnie sala spotkań miała 60 m² powierzchni, a miejsce przeznaczone dla prezbiterów było oddzielone od miejsca wiernych niską, drewnianą barierką. Także w późniejszej, datowanej na początek IV w. bazylice Matki Bożej Wniebowziętej w Akwilei część przeznaczona dla duchowieństwa była oddzielona od przestrzeni dla wiernych niską, marmurową przegrodą ołtarzową.