Działała na rzecz poprawy sytuacji imigrantów z Europy południowej i wschodniej, przybywających w liczbie 1 miliona rocznie i postrzeganych przez wielu Amerykanów jako zagrożenie dla amerykańskiego stylu życia. W latach 1908–1917 prowadziła w Chicago organizację Immigrants’ Protective League. W 1911 r. odbyła podróż do Europy wschodniej, a w 1917 r. wydala swoje przemyślenia na temat imigracji w książce „The Immigrant and the Community”. Według Abott nowi imigranci wzbogacali Amerykę i zasługiwali na pomoc nie tylko ze strony organizacji charytatywnych, lecz przede wszystkim ze strony rządu federalnego – zadaniem rządu jest prowadzenie polityki integracyjnej, a nie ograniczanie imigracji. W 1912 r. zeznawała w Kongresie przeciwko wprowadzeniu testu sprawdzającego umiejętności czytania i pisania nowych imigrantów.
W 1917 r. Abbott objęła kierownictwo działu ds. pracy dzieci w federalnym Children’s Bureau. Po roku pracy złożyła rezygnację w proteście przeciwko wyrokowi Sądu Najwyższego, który przywrócił międzystanowy handel produktami pracy dzieci, obalając zakaz (Keating–Owen Act), nad którym pracowała Abbott i który został ustanowiony przez Kongres w 1916 roku. Abbott pracowała na rzecz wprowadzenia poprawki do Konstytucji zakazującej pracy dzieci.