Bułgaria natomiast samodzielnie zaczęła rozwijać siły desantowe, podejmując budowę według niemieckich planów 10 barek desantowych typu BDB (dla trzech czołgów).
Znaczniejszy wzrost marynarki wojennej nastąpił od połowy lat 50, po zakończeniu okresu stalinizmu i przystąpieniu Bułgarii do nowo powstałego Układu Warszawskiego. W 1954 roku Bułgaria otrzymała od ZSRR pierwsze trzy małe okręty podwodne typu M, szybko zastąpione w 1957 przez dwa średnie okręty proj. 613: „Pobieda” i „Sława” (ozn. NATO: Whiskey). W zakresie sił nawodnych zakupiono w ZSRR w latach 1957–58 dwie fregaty projektu 50 („Dryzki” i „Smeli”), które odbywały także rejsy na Morze Śródziemne. Wraz z trzecią fregatą tego typu „Bodri”, otrzymaną dopiero w 1985 roku i wówczas już przestarzałą, pozostały w służbie do przełomu lat 80/90Władimir Zabłocki. „Gronostaj” i jego bracia. Dozorowce projektu 50. Część II. „Morze, Statki i Okręty” nr 4/2013, s.30. Modernizowano też siły lekkie, otrzymując osiem przybrzeżnych kutrów torpedowych proj. 123K (1957) i dwa duże ścigacze okrętów podwodnych proj. 122bis (Kronstadt) (1957) oraz sześć ścigaczy proj. 201M (SO-1) (1963). Podjęto też budowę 24 kutrów trałowych i patrolowych radzieckiego typu PO 2. Flotylla na Dunaju z bazą w Ruse została zlikwidowana w latach 1960–61. thumb|Korweta „Bditełni” proj.