Od początku 1945 roku jedynie niewielkie siły bułgarskich kutrów trałowych działały na Dunaju w ramach radzieckiej Flotylli Dunajskiej.
Po II wojnie światowej Po zakończeniu wojny, w lipcu i sierpniu 1945 roku, ZSRR zwrócił Bułgarii przejęte okręty. Traktat pokojowy z 10 lutego 1947 roku zezwalał Bułgarii na posiadanie marynarki jedynie o łącznym tonażu 7250 ton i liczebności 3500 ludzi. Bułgarskie siły zbrojne podlegały w dalszych latach wzrostowi ponad ograniczenia traktatowe w ramach bloku państw skupionych wokół ZSRR, mimo to marynarka była rozwijana w sposób umiarkowany.
Pierwszym dużym okrętem był stary radziecki niszczyciel „Żelezniakow” wypożyczony Bułgarii od 1947 do 1949 roku. W 1950 zastąpił go przekazany Bułgarii niszczyciel „Georgi Dimitrow”, będący największym okrętem bojowym w dziejach marynarki bułgarskiej i jej ostatnim niszczycielem (wycofany w 1960 roku)Na podst. i . ZSRR wyposażył marynarkę bułgarską także w mniejsze okręty, począwszy od 12 ścigaczy okrętów podwodnych w 1947 roku (cztery projektu MO-4, sześć projektu i dwa projektu 122a). Do początku lat 50. bułgarska marynarka otrzymała z ZSRR także 12 kutrów torpedowych TM-200, cztery trałowce redowe proj. 253Ł i dwa trałowce bazowe proj. 254K. Do służby na Dunaju otrzymała również 9 rzecznych kutrów pancernych proj. 1124 oraz jeden proj. 1125.