Zgodnie z tym, w grudniu 1920 roku marynarkę przeformowano w morską służbę handlowo-policyjną i rzeczną służbę handlowo-policyjną, podporządkowane ministerstwu kolei, poczty i telegrafu. W 1921 roku zakupiono dla ich potrzeb z francuskiego demobilu dwa ścigacze okrętów podwodnych amerykańskiego typu „Biełomorec” i „Czernomorec”, służące do 1952 roku (). i cztery kutry patrolowe. Tajnym rozkazem Ministerstwa Wojny z 2 grudnia 1927 roku powołano faktycznie ponownie marynarkę wojenną. Utworzono tajny sztab morski, jednakże względy finansowe spowodowały, że nie podejmowano prób odbudowy marynarki. Już od 1925 roku do szkolenia montowano czasowo na torpedowcach wyrzutnie torped, lecz dopiero w 1934 roku powróciły one na stałe.
Dopiero po zbliżeniu z III Rzeszą, w 1937 roku reaktywowano marynarkę wojenną, a 31 grudnia 1938 odrzucono ograniczenia traktatowe. Mimo to, nie poszła za tym znacząca rozbudowa marynarki. W Niemczech zamówiono dwa okręty podwodne i pięć kutrów torpedowych, ale tylko dwa kutry firmy dostarczono przed wybuchem wojny i trzeci w 1941 roku, natomiast pozostałych okrętów nie zbudowano. W czasie wojny jeszcze Niemcy sprzedali Bułgarii cztery zdobyte w Holandii kutry torpedowe wzoru brytyjskiego.