Pod koniec sierpnia 1948 powrócił w rodzinne strony, początkowo przebywał w Zagórzu, a potem zamieszkał w pobliskim Sanoku. Tam podjął pracę w radiowęźle jako technik dyżurny, od 1950 był kierownikiem punktu ZURiT. W latach 50. otrzymał licencję nasłuchową (SP-8-001), w 1956 licencję nadawcy (po wojnie używał znaku rozpoznawczego SP8MJ). W zorganizowanych w 1954 międzynarodowych zawodach zajął pierwsze miejsce jako nasłuchowiec, łącząc się z 160 państwami. Był jednym z pierwszych organizatorów kursów łączności na terenie województwa rzeszowskiego. W 1966 był współzałożycielem Bieszczadzkiego Klubu Krótkofalowców, działającego w budynku Powiatowego Domu Kultury w Sanoku, którego był wieloletnim prezesem. Przez 23 lata prowadził Biuro QSL, potwierdzające połączenia krótkofalarskie. Był menedżerem okręgu SP8. Został członkiem Polskiego Związku Krótkofalowców (był członkiem zarządu wojewódzkiego PZK), członkiem Centralnej Rady Radioklubów, Światowego Związku Łowców Dyplomów. Podczas wieloletniej działalności krótkofalarskiej po wojnie nawiązał kontakt radiowy z przedstawicielami z ok. 280 krajów świata na 6 kontynentach (do 1966 nawiązał ok. 17 000 łączności z 172 krajami, do 1973 nawiązał 33 500 łączności z obywatelami ponad 200 państw, do 1997 nawiązał ponad 80 000 łączności z ponad 280 krajami).