pościg był kontynuowany i flota brytyjska zdołała ponownie zdobyć oraz spalić okręt „Poder”, jednakże ciężkie straty osobowe i stan okrętów sprawił, że Mathews zdecydował się na odwrót do Port Mahon na Minorce.
Śledztwo i dymisja Mimo że bitwa pod Tulonem nie została taktycznie rozstrzygnięta, okazała się strategicznym sukcesem hiszpańsko-francuskim. Flota brytyjska uległa ciężkim uszkodzeniom, obejmującym 10 liniowców i nie była zdolna do kontynuowania kampanii na Morzu Śródziemnym. W marcu 1744 r. Francja wypowiedziała wojnę Wielkiej Brytanii i Hanowerowi.
Hiszpańska flota ocalała i w kolejnych tygodniach zdołała dostarczyć do Włoch posiłki i zaopatrzenie dla walczących tam wojsk hiszpańskich, co przełożyło się na ich lądowe sukcesy. W reakcji Izba Gmin złożyła petycję do króla Jerzego II o publiczne śledztwo wobec winnych porażki. Wśród oskarżonych znalazło się dziesięciu dowódców okrętów i dowódcy floty. Richard Lestock złożył zeznania obciążające Thomasa Mathewsa i przy pomocy wpływowych osób z brytyjskiego rządu zdołał uzyskać oczyszczenie z zarzutów.