Miał rodzeństwo – wszyscy urodzeni w Kawęczynie – Jan (ur. 1899), Antoni (1902–1912), Ewa (ur. 1903), Józef (ur. 1906), Aniela (ur. 1909), Marianna (ur. 1911, deportowana razem z rodziną na Ural, później wróciła i mieszkała w Grudziądzu).. Jego żoną była Teodozja z domu Wiśniewska (urodzona w Gnieźnie 1927, zmarła w Bielsku-Białej w 2008), z którą miał synów Bolesława, Edwarda, Leszka oraz córkę Marię.
Walki o Świerczynę W rozdziale „W boju o główną pozycję Wału Pomorskiego” książki „Dywizjony w Marszu Bojowym (Z dziejów 23 Kołobrzeskiego Pułku Artylerii Lekkiej)” autorzy opisują „przytomną i odważną” postawę por. Hołowińskiego z dnia 19 lutego 1945 r. z walk pod Świerczyną. Tego dnia 6 Dywizja Piechoty miała wspólnie z 1 Brygadą Kawalerii miały podjąć kolejną próbę natarcia na odcinku Wieloboki – Otrzep w kierunku na Świerczynę, Machaliny, Czaplinek i do końca dnia wyjść na linię Dębniewice i południowo-zachodni brzeg Jeziora Studnickiego.