W 2004 roku pokazano ją ponownie, zarówno w Betlejem (na terytorium Autonomii Palestyńskiej) jak i w Tel Awiwie (na terytorium państwa Izrael).
Nicola Piovani skomponował też muzykę do innych dzieł scenicznych oraz utwory instrumentalne, w tym: Concerto fotogramma (2000), spektakl, w którym jako muzykę teatralną wykorzystał własną muzykę filmową z ubiegłych trzech dekad, Concha bonita (2003), sztuka pośrednia między operą a komedią muzyczną, skomponowana do libretta R. de Ceccatty i A. Ariasa Isola della luce (2003), La cantata dei cent'anni (2006) Epta (2008) Viaggi di Ulisse, pięcioczęściowy utwór na fortepian i kwintet(2011).
Inne W latach 70. napisał wspólnie z Fabriziem De André muzykę do dwóch jego albumów: Non al denaro, non all'amore né al cielo (1971) i Storia di un impiegato (1973). W 1995 roku napisał trzy piosenki dla tournée teatralnego Roberta Benigniego, w tym „Quanto ti ho amato”.
W 2013 roku wydał album Cantabile, będący zbiorem jego najlepszych piosenek, wykonanych przez najlepszych artystów.
Książki W 2014 roku wydał książkę autobiograficzną La musica è pericolosa
Nagrody Nicola Piovani za swoją muzykę filmową otrzymał 15 nagród, 25 razy był do nich nominowany.