Muzyka teatralna Pod koniec lat osiemdziesiątych Nicola Piovani zaczął współpracować z Vincenzo Ceramim, a wraz z Lello Areną założył „Compagnia della Luna”, przedsięwzięcie nowe, nieistniejące wówczas na włoskiej scenie artystycznej, mające być typem takiego teatru, w którym zarówno muzyka i słowa mają dużo przestrzeni i mogą ekspresyjnie współdziałać. Pierwszymi owocami tej współpracy były sztuki La cantata del Fiore (1988) i La cantata del Buffo (1990). Zostały one w późniejszym okresie połączone w jedną sztukę, która miała prawie dwieście wystawień w całych Włoszech. Po nich przyszły kolejne sztuki: Il Signor Novecento (1992), a następnie Canti di scena (1993). W tej ostatniej autorzy dołączyli do grona wykonawców niewielką orkiestrę, trzy piosenkarki i aktorkę Normę Martelli. Sztukę grano przez sześć sezonów. W sztuce Romanzo musicale (1998) Cerami i Piovani przedstawili historie zaczerpnięte z mitologii klasycznej, oglądane oczami współczesnego widza. W 1998 roku w teatrze Mancinelli w Orvieto obaj przedstawili sztukę La Pietà, która zawierała utwór Stabat Mater na głos recytujący, dwóch śpiewaków i orkiestrę złożoną z dwudziestu trzech muzyków. Na Wielkanoc, po otrzymaniu zaproszenia od władz Autonomii Palestyńskiej, La Pietà została pokazana w Betlejem jako orędzie pokoju dla narodów Ziemi Świętej.