Do roku 1541 żył na szigetvárskim dworze Bálinta Töröka i cieszył się tam, sądząc po dziełach, dużym uznaniem. Upadek Budy i dostanie się jego pana do niewoli, spowodowało zwrot w życiu Tinódiego. Odtąd został poetą zaangażowanym politycznie. Od tej chwili w pieśniach podkreślał potrzebę jedności i zdecydowanej walki przeciw Turkom. Jeszcze kilka lat przybywał w tej okolicy, a kiedy Turcy zdobywali coraz więcej terenów na Zadunaju, przeniósł się do Koszyc. Tu założył rodzinę i stąd jeździł na posiedzenia parlamentu, miejsca bitew, a potem swoje doświadczenia spisywał wierszem. Do wierszy komponował melodie i śpiewał przy akompaniamencie lutni, kiedy było to możliwe. Żołnierze często tylko z jego pieśni mogli się dowiedzieć w wiarygodny sposób o ważnych zdarzeniach z odległych części Węgier. Ich znaczenie zauważył palatyn Tamás Nádasdy, który w 1545 roku spotkał się z Tinódim na sejmie w Nagyszombat i od tej pory wziął kronikarza-lutnistę pod swój patronat. W stosunkowo spokojnym okresie między 1546 a 1551 rokiem zajmował się dawniejszymi zdarzeniami z węgierskiej historii lub tematyką zagraniczną.