Z zaprezentowanego obliczenia wynika, że liczba utrwalających się na dane pokolenie mutacji jest stała, co więcej, równa ilości powstających mutacji. Nie zależy natomiast od liczebności populacji. Może się to wydawać sprzeczne z informacją, że w większej populacji mija więcej czasu, nim dana mutacja zdoła się utrwalić. Efekt ten równoważy jednak większa ilość mutacji powstających w liczniejszej populacji. W miarę upływu czasu trwa ciągła wymiana alleli w populacji. Średnio co 4N pokoleń 1 z alleli utrwala się, pozostałe znikają z populacji, tymczasem wciąż tworzą się na drodze mutacji nowe allele. Tworzy się stan równowagi, w którym częstość heterozygot wyraża się wzorem:
Teoria ta wiąże się też z koncepcją zegara molekularnego. Jeśli dana populacja rozdziela się na dwie populacje, które odtąd nie wymieniają już ze sobą materiału genetycznego, to odtąd nowe allele powstające na drodze mutacji będą ustalały się niezależnie. Tak więc w każdej z populacji pojawią się odrębne mutacje i odrębne mutacje się w nich utrwalą. Z biegiem czasu zmiany będą się gromadzić. Dla krótkiego czasu każda zmiana będzie tworzyć nowy allel odrębny od pierwotnego, dlatego też początkowo liczba różnic par zasad będzie wprost proporcjonalna do mijającego czasu.