Skocznik długouchy wyróżnia się także długą, zajmującą w zasadzie całą długość żołędzi prącia, kością prącia (bakulum) zgiętą pod kątem prostym poziomo. Nie poszerza się ona na końcu.
Systematyka thumb|Skocznik długouchy jest jedynym współczesnym przedstawicielem swej podrodziny skoczników, jednej z czterech w rodzinie skoczkowatych, obok skoczków, mikroskoczków i alaktag, takich jak widoczna wyżej alaktaga duża Gatunek po raz pierwszy naukowo opisał angielski zoolog William Lutley Sclater, nadając mu nazwę Euchoreutes naso i tworząc dla niego nowy rodzaj Euchoreutes (skocznik). Opis ukazał się w 1891 roku na łamach „Proceedings of the Zoological Society of London”. Holotyp pochodził prawdopodobnie z piaszczystych równin wokół miasta Yarkand, w Sinciangu, w Chinach. Jest to jedyny przedstawiciel rodzaju Euchoreutes oraz podrodziny skoczników, którą opisał w 1901 roku amerykański przyrodnik Marcus Ward Lyon.